Page 112 - Azerbaycan'dan Masallar

‒ Ey gafil Allah’ın kulu, sen neden burada oturmuş düşünürsün?

Adam hemen:
‒ Git oğlum yoluna, sen gelince derim.

Ağ ustasının oğlu buradan da geçer. Gider bakar ki iki koç, onların
ortasında bir de kara taş görür. Koçlar her biri bir taraftan başlarını takır
takır taşa vuruyor. Taştan iki tane ateş çıkar, biri koçun birine, ateşin biri
de ötekinin sırtına düşer. Ağ ustasının oğlu olanlara da hayret eder.

Ağ ustasının oğlu dönüp camiye gider. İki rekât namaz kılar. Koçlar
dile gelir. Ağ ustasının oğlu koçlara:

‒ Ey Allah’ın hayvanları, size ne oldu, birbirinize bu şekilde saldırıyor-
sunuz?

Koçlar:
‒ Git şimdi yoluna, gelince söyleriz.

Ağ ustasının oğlu buradan da gider, bakar ki padişahın babasını cehen-
nem ateşine atmışlar. Ağ ustasının oğlu, yüzünü gözünü kapatır ve kıble
tarafa dönerek Allah’tan mühlet alıp orada bu adam ile biraz sohbet eder.
O adama:
‒ Ey Allah’ın mümin kulu, sen neden buradasın?

Padişahın babası parmağından altın yüzüğünü çıkarıp buna verir ve der:
‒ Git, oğluma de: Anlımın teriyle, elimin emeğiyle kazandığım bir keçi
derisi dolusu altınım var. Altınları tahtın altına bastırıp saklamıştım. Onu
çıkarsın, fakir fukaraya dağıtsın, o zaman belki buradan kurtulurum.
Ağ ustasının oğlu, o adamla selamlaşıp ayrılır. Geri döndüğünde önce
koçlara rast gelir. Koçlar:

‒ Ey oğlan, bizim birimiz ağaydı, birimiz onun işçisi. Helal de yedik
haram da. Ne haklı dedik ne haksız... Bunu kendi aramızda yedik. Şimdi
nasıl ki dünyada varız, biz başımızı bu taşlara vuruyoruz. Bu taştan iki ateş
çıkacak, yanacak, kül olacak, ıslanacağız ve yine koç olacağız.
Ağ ustasının oğlu:

‒ Siz ne kadar yaşarsanız yaşayın, bu günahtan kurtulamayın. Siz ki
hak ile haksızı ayıramıyorsunuz, ondan dolayı ömrünüz boyu bu günahtan
kurtulamayın.

AZERBAYCAN’DAN MASALLAR • 111